ندارم فرصتی تا لحظه ی مرگ                               بود بر شاخه هایم آخرین برگ

تو پنداری که شب چشمم به خواب است               ندانی این جزیره غرق آبست

به حال گریه می خوانم خدا را                               به حال دوست می جویم شما را

زبس دل سوی مردم کرده ام من                           در این دنیا تو را گم کرده ام من

مرا در عاشقی بی تاب کردی                                کجا هستی دلم را آب کردی

نه اکنون بلکه عمری، روزگاریست                           که پیش روی ما غمگین حصاریست

بود روز تو برای ما شب تار                                    صدایت می رسد از پشت دیوار

کلام نازنینت مهر جوش است                               صدایت در لطافت چون سروش است

بدا ، روز و شب ما هم یکی نیست                         شب ما بهر تو همگام روز است

به وقت صبح تو ما را شب آید                                 در آن هنگامه جانم بر لب آید

                                        عاشقم و عاشقم باش

از خدا خواستم تا دردهايم را از من بگيرد،

خدا گفت: نه!

رها کردن کار توست. تو بايد از آنها دست بکشي.

از خدا خواستم تا شکيبايي ام بخشد،

خدا گفت: نه!

شکيبايي زاده رنج و سختي است.

شکيبايي بخشيدني نيست، به دست آوردني است.

از خدا خواستم تا خوشي و سعادتم بخشد،

خدا گفت: نه!

من به تو نعمت و برکت دادم، حال با توست که سعادت را فراچنگ آوري.

از خدا خواستم تا از رنج هايم بکاهد،

خدا گفت: نه!

رنج و سختي ، تو را از دنيا دورتر و دورتر، و به من نزديکتر و نزديکتر مي کند.

از خدا خواستم تا روحم را تعالي بخشد،

خدا گفت: نه!

بايسته آن است که تو خود سر برآوري و ببالي اما من تو را هرس خواهم کرد تا سودمند و

پر ثمر شوي.

من هر چيزي را که به گمانم در زندگي لذت مي آفريند از خدا خواستم و باز گفت: نه.

من به تو زندگي خواهم داد، تا تو خود از هر چيزي لذتي به کف آري.

از خدا خواستم ياري ام دهد تا ديگران را دوست بدارم، همانگونه که آنها مرا دوست دارند.

و خدا گفت: آه، سرانجام چيزي خواستي تا من اجابت کنم!

اي مسافر غريبه چرا قلبمو شکستي
                   رفتي و تنهام گذاشتي دل به ناباوري بستي
                                        اي که بي تو تک و تنهام توي غربت سنگی
            ميدونم بر نميگردي شدي همرنگ دورنگي
      همه ي زندگي من اون نگاه عاشقت بود
                                        چرا فکر کردي به جز من يکي ديگه لايقت بود
                                                                      راستي و ازم گرفتي اون نگاه آشناتو
                          واسه من بردي گذاشتي التهاب لحظه هاتو
                                                                حالا من تنها نشستم با نواي بي نوائي
                         چه غريبم بي تو اينجا اي غريبه بي وفائي

زیباست به خاطر تو زیستن

                                                     وبي تو ماندن.....

و به پاي تو سوختن و چه تلخ وغم انگيز است....

دور از تو بودن....

براي تو گريستن.....

                  و به عشق زيباي تو نرسيدن.....

اي كاش مي دانستي بدون تو

                        و به دور از دستهاي مهربان و قلب حساس

                           زندگي چه سخت نا شكيباست...