گذشته

می دونم باور نداری که دلم خیلی غریبه

رنگ آسمون سیاهه چون دلم باهاش رفیقه

توی زندگی همیشه دل من قد یه دریاست

غم و غصه ها میسوزه وقتی که قلب من اینجاست

آسمون ابری و سرده وقتی که دلت می گیره

یه نگاه به زیر پات کن که دلم داره میمیره

کاش می شد وسعت قلبم به بزرگی خدا بود

کاش می شد اشکای سردت با دل من آشنا بود

قطره های سرد بارون روی گونه های خیست

به دلم دوباره افتاد که بیام دوباره پیشت

دوباره مثل قدیما منو تو دوتایی باهم

توی جاده های تاریک زیر بارون های نم نم